این ماده یک تعریف کلی از «عقد» (یعنی قرارداد) به دست میدهد. بر اساس این متن، عقد وقتی شکل میگیرد که یک یا چند نفر در برابر یک یا چند نفر دیگر، انجام دادن کاری را به عهده بگیرند (تعهد بپذیرند) و آن طرف یا طرفهای دیگر هم این تعهد را قبول کنند.
پس در این تعریف دو رکن دیده میشود: اول، تعهد یک طرف به انجام امری؛ دوم، پذیرش آن تعهد از سوی طرف دیگر. در واقع بدون پذیرش طرف مقابل، عقد محقق نمیشود.
این ماده فقط تعریف عقد است و خودش شرط، مبلغ یا مجازات خاصی تعیین نکرده است. همچنین مشخص نمیکند چه چیزهایی میتواند موضوع تعهد باشد یا چه شرایطی برای درستی عقد لازم است.