این ماده یک قاعده کلی میگوید: اگر کسی بخشی از زمینهایی که در متن «اراضی موات و مباحه» نامیده شده را احیا کند و هدفش این باشد که مالک شود، همان بخش مال او میشود.
در این ماده، تعریف دقیق «اراضی موات و مباحه» و معنای دقیق «احیاء» نیامده است. همچنین متن دربارهٔ اینکه چه شرایطی برای احیا لازم است یا چه محدودیتهایی وجود دارد چیزی نمیگوید.
فقط همین حکم کلی بیان شده است: احیا کردن آن قسمت، همراه با قصد تملک، باعث مالکیت احیاکننده بر همان قسمت میشود.