این ماده یک قاعدهٔ ساده میگوید: اگر کسی زمینی را از اطراف و حاشیههای آن آباد و قابل بهرهبرداری کند (احیای اطراف)، همین کار باعث میشود که بخش میانی و وسط همان زمین هم متعلق به او باشد.
به زبان سادهتر، لازم نیست حتماً وسط زمین را جداگانه آباد کند؛ آباد کردن دور و بر زمین برای مالک شدن تمام آن کافی است. متن این ماده کوتاه است و دربارهٔ شرایط، مقدار زمین، یا اینکه احیا چگونه باید انجام شود توضیحی نمیدهد.