این ماده میگوید وقتی از «احیای زمین» حرف میزنیم، منظور چیست: آباد کردن زمینهای موات و مباحه. یعنی زمینهایی که بیصاحب و بدون آبادانیاند را با کارهایی که در عرف و نظر مردم «آباد کردن» به حساب میآید، قابل استفاده کنیم.
متن قانون چند نمونه از این کارها را نام برده است: زراعت، درختکاری، بنا ساختن «و غیره». کلمهٔ «و غیره» نشان میدهد این فهرست محدود به همین چند مورد نیست، اما متن قانون مصداقهای دیگر را نام نبرده است.
این ماده فقط معنای احیای زمین را روشن میکند و دربارهٔ شرایط، آثار یا مالکیت ناشی از آن حکمی ندارد. معیار اصلی هم «عرف» است؛ یعنی کاری باید در نگاه عرفی، آباد کردن زمین شمرده شود.