این ماده میگوید مالکیت یک چیز از چهار راه به دست میآید. راه اول آباد کردن زمینهای موات (زمینهایی که مالک و آبادانی ندارند) و تصرف چیزهای مباحه (چیزهایی که مالک خاصی ندارند) است. راه دوم از طریق قراردادها و تعهدات، راه سوم از طریق اخذ به شفعه و راه چهارم از طریق ارث.
این ماده فقط فهرست این راهها را بیان میکند و توضیح نمیدهد که هر یک از این راهها چه شرایطی دارند. متن ماده هیچ تبصرهای ندارد و دربارهٔ معنی دقیق «احیاء»، «حیازت» یا «اخذ به شفعه» توضیحی نداده است؛ بنابراین از همین متن نمیتوان جزئیات بیشتر یا شرایط هر مورد را فهمید.