این ماده میگوید سوگند (قسم) در دعوا نقش «قاطع» دارد؛ یعنی سوگند خوردن، به عنوان یک دلیل، به دعوا پایان میدهد و آن را قطع میکند.
همچنین بر اساس همین متن، هیچ سخن یا ادعایی که با آن قسم مخالف باشد، از آن طرف پذیرفته نمیشود؛ یعنی کسی که سوگند خورده نمیتواند بعد از آن، حرفی برخلاف مفاد سوگندش مطرح کند و آن حرف شنیده میشود.
این متن فقط همین دو حکم را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات، شرایط یا موارد دیگر چیزی نگفته است.