این ماده دربارهٔ قسم در دعوی، بین دو کار فرق میگذارد. اول اینکه تقاضای قسم قابل واگذاری به وکیل است و وکیل در دعوی میتواند طرف مقابل را قسم دهد.
دوم اینکه خودِ قسم یاد کردن قابل واگذاری به وکیل نیست؛ یعنی وکیل نمیتواند به جای موکل قسم بخورد. پس اگر نوبت به ادای قسم توسط خود شخص باشد، باید خودش قسم یاد کند و وکیل جایش را نمیگیرد.