این ماده به کسی که در دعوا طرف مقابلِ شاکی (خواهان) است — یعنی «مدعیعلیه» — اجازه میدهد در یک حالت خاص از قاضی بخواهد که تصمیم گرفتن به نفع خواهان را مشروط به سوگند خوردن خودِ خواهان کند.
آن حالت خاص این است که خواهان ادعا کرده باشد دین (بدهی) یا تعهد یا چیزی شبیه آن از بین رفته و ساقط شده است. در این صورت، مدعیعلیه میتواند نتیجهٔ دعوا را به قسمِ خواهان گره بزند.
توجه کنید که این ماده به «ماده فوق» یعنی مادهٔ پیش از خودش ارجاع داده است؛ محتوای آن ماده در همین متن نیامده و مشخص نیست.