این ماده دربارهٔ یکی از راههای اثبات دعوا در دادگاه است. میگوید در دعاوی که میتوان آنها را با شهادت شهود اثبات کرد، اگر مدعیعلیه (کسی که علیه او ادعا شده) ادعا را انکار کند، مدعی میتواند حکم به دعوای خود را منوط به سوگند مدعیعلیه کند.
به زبان ساده، در چنین دعواهایی مدعی میتواند تصمیمگیری دربارهٔ حق خود را به سوگند طرف مقابل گره بزند. این متن فقط همین امکان را بیان میکند و جزئیات بیشتر، مانند نتیجهٔ سوگند یا اثر خودداری از آن، در همین متن نیامده است.