این ماده میگوید «اماره» چیست. اماره یعنی مجموعهای از وضعیتها و شرایطی که یا قانون آن را نشانهٔ وجود یک امر میداند، یا قاضی با نگاه خودش آن را نشانهٔ وجود آن امر میشناسد.
پس بر اساس همین متن، اماره دو راه پیدا میشود: یک راه این است که خود قانون آن اوضاع و احوال را دلیل بشناسد، و راه دیگر این است که در نظر قاضی چنین چیزی دلیل شمرده شود. متن بیشتر از این توضیح نمیدهد و دربارهٔ شرایط، انواع یا آثار اماره حرفی نمیزند.