این ماده دربارهٔ «شهادت بر شهادت» است؛ یعنی زمانی که کسی از قول شاهد اصلی یا به جای او شهادت میدهد. طبق متن، چنین شهادتی فقط در صورتی مسموع است که شاهد اصل فوت کرده باشد یا به دلیل مانعی دیگر مانند بیماری، سفر یا حبس نتواند حاضر شود.
متن ماده این سه مورد را مثال آورده و با واژهٔ «غیره» موارد مشابه را هم شامل دانسته است.