این ماده دربارهٔ شهادت در دعواهاست و میگوید اگر شاهد از حرفی که بهعنوان شهادت گفته برگردد (رجوع کند)، یا بعداً معلوم شود که برخلاف واقع شهادت داده است، دیگر به آن شهادت ترتیب اثر داده نمیشود؛ یعنی آن شهادت نمیتواند مبنای تصمیم قرار بگیرد.
نکتهٔ مهم این است که متن ماده فقط همین دو حالت را بیان میکند: رجوع شاهد از شهادت، و روشن شدن اینکه شهادت برخلاف واقع بوده است. متن دربارهٔ اینکه در این حالتها با شاهد چه میشود یا آیا مسئولیتی دارد یا نه، چیزی نمیگوید و در این متن هم به مادهٔ دیگری ارجاع داده نشده است.