این ماده درباره اسناد عادی میگوید. بر اساس متن، سند عادی در دو حالت میتواند همان اعتبار سند رسمی را داشته باشد و این اعتبار نسبت به طرفین، وراث و قائممقام آنان مطرح است.
حالت اول: کسی که سند علیه او استفاده شده، صدور آن را از کسی که سند به او نسبت داده شده تأیید کند.
حالت دوم: در دادگاه ثابت شود کسی که سند را انکار یا تردید کرده، در واقع آن را امضا یا مهر کرده است.