این ماده دربارهٔ اعتبار «اسناد رسمی» است. سند رسمی یعنی سندی که در دفتر اسناد رسمی یا نزد مقامات رسمی و با رعایت تشریفات قانونی تنظیم شده باشد. بر اساس این ماده، چنین سندی دربارهٔ خودِ طرفین سند، و همچنین دربارهٔ وارثان و کسانی که جانشین آنها میشوند (قائممقام) معتبر است؛ یعنی آنها نمیتوانند بگویند این سند اعتبار ندارد.
اما اعتبار همین سند نسبت به «اشخاص ثالث» — یعنی کسانی که طرف سند نبوده و وارث یا جانشین طرفین هم نیستند — تنها در صورتی پذیرفته میشود که قانون در جایی بهصراحت این اعتبار را تعیین کرده باشد. این ماده خودش مشخص نمیکند چه جاهایی قانون چنین تصریحی کرده و تنها بهطور کلی این شرط را بیان میکند. همچنین این متن هیچ تبصرهای ندارد.