این ماده دربارهٔ «اقرار به نسب» است؛ یعنی وقتی کسی اعلام میکند که شخص دیگری مثلاً فرزند یا پدر اوست. بر اساس این متن، چنین اقراری تنها در صورتی درست (صحیح) شمرده میشود که دو شرط رعایت شود.
شرط اول این است که بهطور معمول و بر پایهٔ قانون، ممکن باشد که آن رابطهٔ نسبی واقعاً وجود داشته باشد. شرط دوم این است که کسی که نسب به او نسبت داده شده، این نسبت را تأیید کند.
یک استثنا هم در متن ذکر شده: اگر اقرار به فرزندی یک «صغیر» (کسی که به سن بلوغ نرسیده) باشد، نیازی به تأیید خودِ صغیر نیست، به شرط اینکه هیچ «منازعی» — یعنی کسی که در این موضوع اختلاف و ادعای رقیب دارد — وجود نداشته باشد.