این ماده میگوید برای اینکه یک اقرار درست و معتبر باشد، لازم نیست کسی که اقرار به نفع او شده (مقرله) آن را تأیید کند. یعنی صرف اینکه کسی به زیان خودش چیزی را اقرار کند، کافی است و نیازی نیست طرف مقابل بگوید «بله، درست است».
اما اگر همان کسی که اقرار به نفع او شده، مفاد آن اقرار را رد کند و بگوید چنین چیزی صحیح نیست، آن اقرار در حق او هیچ اثری نخواهد داشت. به بیان ساده، اقرار تنها وقتی میتواند به نفع مقرله باشد که او آن را رد نکند.