این ماده دربارهٔ یکی از شرطهای «اقرار» است؛ یعنی وقتی کسی به زیان خودش چیزی را به نفع شخص دیگری اعتراف میکند. میگوید کسی که به نفع او اقرار شده (به او «مقَرٌله» میگویند) نباید کاملاً ناشناخته و نامعلوم باشد. اگر آن شخص بهطور کلی معلوم نباشد، این اقرار هیچ اثری ندارد.
اما اگر طرف اقرار دستکم تا حدی مشخص باشد، اقرار درست است. متن برای این حالت مثالی میزند: اقرار به نفع یکی از دو نفر معیّن. یعنی معلوم است که اقرار به نفع یکی از این دو نفر است، هرچند دقیقاً معلوم نباشد کدامیک؛ چنین اقراری صحیح است.