این ماده دربارهٔ کسی است که خودش ادعا میکند «مفلس» یا «ورشکسته» است. بر اساس این متن، اگر چنین شخصی در مورد اموال خودش اقرار کند که مفلس یا ورشکسته است، این اقرار بهخودیخود اثر ندارد؛ دلیل این حکم، حفظ حقوق دیگران است.
اثر نداشتن این اقرار تا زمانی ادامه دارد که وضعیت واقعی او روشن شود؛ یعنی مشخص شود آیا واقعاً مفلس یا ورشکسته است یا نه. متن ماده مشخص نمیکند این تعیین توسط چه کسی یا با چه روشی انجام میشود.