این ماده دربارهٔ کسی است که به نفع او «اقرار» شده است (به او «مقرٌله» میگویند). اقرار یعنی کسی به زیان خودش چیزی را به نفع دیگری承认 میکند. این ماده میگوید برای اینکه چنین اقرار معتبر باشد، لازم نیست مقرٌله (کسی که اقرار به نفع اوست) خودش اهلیت داشته باشد؛ یعنی لازم نیست بالغ، عاقل یا رشید باشد.
اما یک شرط وجود دارد: بر اساس قانون، مقرٌله باید بتواند مالک آن چیزی شود که به نفع او اقرار شده است. یعنی اگر قانون اجازه ندهد که آن شخص، آن مال یا آن حق را در اختیار بگیرد، این شرط برآورده نمیشود.
پس به زبان ساده: نداشتن اهلیت مقرٌله مانع نیست، ولی امکان قانونی مالک شدن نسبت به موضوع اقرار لازم است.