این ماده دربارهٔ «اقرار» شخصی است که در وضعیت مفلس (کسی که دادگاه او را بهخاطر نداشتن دارایی کافی برای پرداخت بدهیها، مفلس اعلام کرده) یا ورشکسته قرار دارد.
معنای سادهٔ آن این است: اگر چنین شخصی به زیان طلبکارانش (دیان یعنی طلبکاران) به چیزی اقرار کند — مثلاً بگوید مالی که در دست دارد مال من نیست یا به کسی بدهکارم — این اقرار در برابر طلبکاران اثر ندارد و نمیتواند حق آنها را از بین ببرد یا کم کند.
نکته: واژهٔ «نافذ نیست» یعنی از نظر قانونی اثرگذار نیست. درباره اینکه این متن اصلاح یا نسخ شده است، در همین متن چیزی گفته نشده و مشخص نیست.