این ماده یک حکم کوتاه است: اگر شخصی که در متن «سفیه» نامیده شده، در امور مالی خود اقرار کند (یعنی به زیان خود چیزی را بپذیرد، مثل بدهکار بودن)، این اقرار اثر قانونی ندارد.
متن این ماده «سفیه» را تعریف نکرده و مشخص نکرده که سفیه چه کسی است یا چه شرایطی دارد؛ فقط حکم اثر بیاثر بودن اقرار او در امور مالی را بیان کرده است. همچنین متن دربارهٔ اینکه این حکم شامل چه امور غیرمالی میشود یا چه تبصرهای دارد چیزی نگفته است.
این ماده در بخش «اقرار» از جلد سوم قانون مدنی قرار دارد و بخشی از قواعد مربوط به شرایط درستی یا اثر اقرار است.