این ماده دربارهٔ «اقرار» است؛ یعنی وقتی کسی به زیان خودش چیزی را میپذیرد و به آن اعتراف میکند. بر اساس این ماده، اگر فردی لال باشد و با اشارهای که روشن و صریح نشاندهندهٔ اقرار است، اعتراف کند، آن اقرار درست و معتبر است.
تأکید متن روی این است که اشارهٔ او «صریحاً حاکی از اقرار» باشد؛ یعنی اشاره باید آنقدر واضح باشد که از آن اقرار فهمیده شود. متن دربارهٔ شرایط دیگر اقرار یا تبصرهای برای این ماده چیزی نگفته و در همین جا فقط به قانون مدنی، جلد سوم، کتاب اول، باب اول دربارهٔ شرایط اقرار اشاره دارد.