این ماده میگوید برای اینکه اقرار محقق شود، لازم نیست جمله یا لفظ خاصی به کار برود. هر لفظی که از آن بفهمیم شخص به موضوعی اقرار میکند، کافی است.
معیار این است که آن لفظ بر اقرار دلالت داشته باشد؛ ماده دربارهٔ شکل یا عبارت مشخصی حرفی نزده است.
این ماده در بخش «شرایط اقرار» در قانون مدنی آمده است.