این ماده دربارهٔ یک حالت خاص است: وقتی ایران با کشوری عهدنامه یا قرارداد بسته باشد و مأمور کنسولی ایران (کارمند رسمی که امور کنسولی ایران را در آن کشور انجام میدهد) مأموریت خود را در آن کشور اجرا کند. اگر در همان عهدنامه یا قرارداد، ترتیبی برخلاف مقررات «دو مادهٔ فوق» (یعنی دو مادهٔ قبل از این ماده) پیشبینی شده باشد، این ماده تعیین میکند که چه باید کرد.
حکم این ماده این است: مأمور کنسولی، مفاد آن دو ماده را اجرا میکند، اما فقط تا حدی که با مقررات عهدنامه یا قرارداد مخالف نباشد. به زبان ساده، در جایی که بین عهدنامه و آن دو ماده تعارض باشد، عهدنامه کنار گذاشته نمیشود و مأمور کنسولی در آن قسمت ملزم به اجرای آن دو ماده نیست.
نکتهٔ صادقانه: این متن فقط به «دو مادهٔ فوق» ارجاع میدهد و خودش نمیگوید آن دو ماده چه میگویند؛ از همین متن نمیتوان محتوای آنها را فهمید. همچنین این متن چیزی دربارهٔ معتبر بودن، اصلاح یا نسخ شدن خودش نمیگوید.