این ماده یک محدودیت برای پدر و جد پدری در تعیین «وصی» میگوید. وصی کسی است که سرپرستی و رسیدگی به امور شخصی را پس از فوت سرپرستش بر عهده میگیرد. «مولیعلیه» هم به کسی گفته میشود که تحت سرپرستی پدر یا جد پدری است؛ مثل فرزند صغیر.
بر اساس این متن، تا وقتی یکی از این دو (پدر یا جد پدری) زنده است، دیگری نمیتواند برای کسی که تحت سرپرستیاش است وصی تعیین کند. یعنی پدر و جد پدری در این کار همزمان حق ندارند؛ هر کدام تنها در صورتی میتواند وصی معین کند که دیگری زنده نباشد.
این متن فقط همین یک حکم را بیان میکند و دربارهٔ شرایط دیگر (مثلاً اگر هر دو فوت کرده باشند یا خودِ مولیعلیه چه وضعی دارد) چیزی نمیگوید.