این ماده دربارهٔ ولایت پدر و جد پدری بر فرزندان است. بر اساس آن، اگر یکی از این دو (پدر یا جد پدری) فوت کند، آن یکی که زنده است میتواند برای فرزندانی که تحت ولایت او هستند یک «وصی» تعیین کند. وصی کسی است که از طرف فرد تعیین میشود تا کاری را انجام دهد.
کاری که این وصی باید انجام دهد دو چیز است: نگهداری و تربیت آن فرزندان، و اداره کردن اموال آنها. این وظیفه وصی پس از فوت خودِ فردی است که او را تعیین کرده است.