این ماده میگوید تا زمانی که نگهداری و تربیت کودک (حضانت) بر عهده یکی از والدین است، او نمیتواند از این کار سر باز بزند و کودک را رها کند.
اگر یکی از والدین از نگهداری کودک امتناع کند، حاکم (قاضی) در پی درخواست طرف دیگر، یا قیم کودک، یا یکی از نزدیکان، یا مدعیالعموم باید آن والدی که حضانت بر عهده اوست را به نگهداری کودک ملزم کند. اگر الزام کردن ممکن نباشد یا فایدهای نداشته باشد، هزینه نگهداری کودک از پول پدر تأمین میشود و اگر پدر فوت کرده باشد، از پول مادر.