این ماده میگوید اگر پدر یا مادری که کودک تحت حضانت (نگهداری) اوست، بهخاطر بیتوجهی یا بدرفتاری و اخلاق نادرست، سلامت جسمی یا تربیت اخلاقی کودک را در معرض خطر قرار دهد، دادگاه میتواند دربارهٔ حضانت کودک تصمیم مناسب بگیرد. دادگاه این تصمیم را وقتی میگیرد که بستگان کودک، قیم او (کسی که از طرف دادگاه برای نگهداری و امور کودک تعیین شده) یا رئیس حوزهٔ قضایی درخواست کنند. نوع تصمیم در متن مشخص نشده و به نظر دادگاه واگذار شده است.
متن سپس پنج مورد را نمونههایی از بیتوجهی یا اخلاق نادرست هر یک از والدین میداند: ۱) اعتیاد زیانآور به الکل، مواد مخدر و قمار؛ ۲) معروف بودن به فساد اخلاقی و فحشا؛ ۳) مبتلا بودن به بیماریهای روانی که پزشکی قانونی تشخیص دهد؛ ۴) سوءاستفاده از کودک یا وادار کردن او به کارهای غیراخلاقی مثل فساد و فحشا، گدایی و قاچاق؛ ۵) تکرار ضرب و جرح بیش از حد معمول.
این موارد فقط «مصادیق» یعنی نمونههای ذکرشده هستند و متن توضیح نمیدهد که آیا موارد دیگری هم میتواند مشمول همین حکم باشد یا نه.