این ماده یک قاعدهٔ ساده را بیان میکند: اگر یکی از پدر و مادر طفل فوت کند، نگهداری و تربیت (حضانت) طفل با والد زندهای است که باقی مانده است.
نکتهٔ مهم این ماده آن است که این حکم حتی در حالتی هم برقرار است که پدرِ فوتشده برای طفل «قیم» (سرپرست تعیینشده) معین کرده باشد؛ یعنی تعیین قیم توسط پدر، حق حضانت والد زنده را از بین نمیبرد.
متن این ماده فقط به همین دو حالت (فوت یکی از والدین و وجود یا نبود قیم تعیینشده توسط پدر) اشاره دارد و دربارهٔ جزئیات دیگر، مانند شرایط حضانت یا نحوهٔ تصمیمگیری دادگاه، چیزی نمیگوید.