این ماده دربارهٔ حالتی است که شوهر از دادن نفقه (هزینههای زندگی زن) خودداری میکند و امکان اجرای حکم دادگاه و وادار کردن او به دادن نفقه هم وجود ندارد. در این صورت زن میتواند برای طلاق به حاکم رجوع کند و حاکم شوهر را به طلاق مجبور میکند.
همین حکم برای وقتی هم هست که شوهر توانایی مالی برای دادن نفقه را ندارد و از دادن آن ناتوان است. متن ماده بین این دو حالت تفاوتی در نتیجه بیان نکرده است.