ماده ۱۱۲۸ قانون مدنی

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

هر گاه در یکی از طرفین صفت خاصی شرط شده و بعد از عقد معلوم شود که طرف مذکور فاقد وصف مقصود بوده برای طرف مقابل ‌حق فسخ خواهد بود، خواه وصف مذکور در عقد تصریح شده یا عقد متبایناً بر آن واقع شده باشد.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده درباره نکاح می‌گوید اگر یکی از دو طرف ازدواج داشتن صفت یا ویژگی خاصی را شرط کند و بعد از عقد معلوم شود که طرف دیگر آن ویژگی را ندارد، طرفی که شرط کرده حق فسخ دارد.

این حق فسخ هم در حالتی است که آن صفت در عقد صریحاً گفته شده باشد و هم در حالتی که عقد به‌طور غیرمستقیم و بر پایه وجود آن صفت بسته شده باشد.

متن ماده درباره انواع صفت‌ها، شرایط دیگر یا جزئیات بیشتر چیزی نمی‌گوید و در این موارد ساکت است.

مصادیق واقعی

علی و مریم با هم ازدواج می‌کنند. علی در عقد شرط می‌کند که مریم دارای یک ویژگی خاص باشد. بعد از عقد معلوم می‌شود مریم آن ویژگی را ندارد. بر اساس این ماده، علی حق فسخ دارد.
فرض کنید در عقد به‌صراحت ویژگی خاصی گفته نشده، اما عقد بر پایه این فرض بسته شده که یکی از طرفین آن ویژگی را دارد. بعد معلوم شود که ندارد. متن این ماده می‌گوید طرف مقابل حق فسخ دارد.

سؤالات پرتکرار

اگر بعد از عقد بفهمم همسرم صفت خاصی را که شرط کرده بودم ندارد، چه حقی دارم؟

بر اساس این ماده، برای طرف مقابل حق فسخ در نظر گرفته شده است.

آیا فرقی دارد که آن صفت را در عقد صریحاً گفته باشم یا عقد بر اساس آن واقع شده باشد؟

نه؛ متن ماده هر دو حالت را پوشش می‌دهد: چه صفت در عقد تصریح شده باشد و چه عقد متبایناً بر آن واقع شده باشد.

این حق فسخ برای کدام طرف است؟

برای طرف مقابل؛ یعنی طرفی که صفت در مورد طرف دیگر شرط شده و بعد معلوم شده آن طرف فاقد وصف مقصود است.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مدنی ←