این ماده درباره کسی است که در ملک دیگری حقی دارد؛ مثلاً حق ارتفاق. بر اساس این متن، او وقتی در آن ملک تصرف یا استفاده میکند، باید حدود استفاده را رعایت کند. این حدود یکی «به اندازهای است که قرار دادهاند»؛ یعنی همان مقداری که بین طرفها توافق شده است.
اگر مقدار استفاده قرارداد یا تعیین نشده باشد، باید «به مقدار متعارف» باشد؛ یعنی در حدی که در آن نوع استفاده عادی و معمول است. همچنین استفاده نباید از «آنچه ضرورت انتفاع اقتضاء میکند» بیشتر باشد؛ یعنی فقط تا اندازهای که برای بهرهمندی از همان حق لازم است. متن ماده تعریف دقیقتری از «مقدار متعارف» یا «ضرورت انتفاع» ارائه نکرده است.