این ماده درباره «حق ارتفاق» است؛ یعنی حقی که شخصی نسبت به ملک شخص دیگر دارد (مثلاً حق عبور یا حق استفاده از آب یا راه). بر اساس این ماده، صاحب ملکی که دیگری روی آن حق ارتفاق دارد، نمیتواند در ملک خودش کارهایی انجام دهد که آن حق را از بین ببرد (تضییع) یا موقتاً بیاستفاده کند (تعطیل).
تنها راهی که این مالک میتواند چنین تصرفاتی انجام دهد، گرفتن اجازه از صاحب حق ارتفاق است. بنابراین تا وقتی صاحب حق راضی نباشد، مالک از این کار منع شده است.
توجه کنید که این ماده فقط این محدودیت را بیان میکند و دربارهٔ اینکه حق ارتفاق چطور به وجود میآید یا چطور از بین میرود یا ضمانت اجرای تخلف چیست، در همین متن چیزی گفته نشده است.