این ماده یک قاعدهٔ کوتاه و کلی است: اگر در «عقد» تعلیق باشد، آن عقد باطل است.
«تعلیق» یعنی اینکه اثر و اعتبار قرارداد یا عقد را به یک اتفاق آینده و نامعلول گره بزنیم؛ مثلاً بگوییم «این عقد درست است، اما فقط اگر فلان چیز اتفاق بیفتد». طبق این ماده، چنین عقدی باطل است.
این ماده در بخش مربوط به «شرایط صحت نکاح» در جلد دوم قانون مدنی آمده است؛ ولی خودِ جمله به لفظ «عقد» اشاره دارد و در متن توضیح بیشتری دربارهٔ مصداقها یا استثناها داده نشده است.