این ماده دربارهٔ «شرط خیار فسخ» در عقد نکاح است؛ یعنی توافقی که به یکی از طرفین حق بدهد قرارداد ازدواج را به هم بزند. متن میگوید چنین شرطی اگر نسبت به خودِ عقد نکاح باشد، باطل است.
اما در نکاح دائم، گذاشتن شرط خیار فسخ نسبت به «صداق» (مهریه) جایز است، ولی فقط به شرطی که مدت آن مشخص و معین باشد. اگر بعد از این مدت، فرد از حق فسخ استفاده کند و آن را به هم بزند، طبق همین متن وضعیت مثل این است که اصلاً مهریهای ذکر نشده بود.