این ماده دربارهٔ وکیلی است که به موکل خود القا میکند در نزد مأموران قضایی یا اداری، یا حکم، یا شهود و اهل خبره اعتبار و نفوذ دارد و از این راه از موکلش وجه یا مال یا فایده دیگری برای خودش یا شخص ثالث میگیرد. این کار باید با این عنوان باشد که آن پول یا مال یا فایده باید به یکی از همان اشخاص پرداخت شود یا برای جلب مساعدت آنها به کار رود. قبول وعدهٔ چنین چیزی هم در متن جرم دانسته شده است.
کیفر مقررشده در همین متن این است که علاوه بر رد وجه یا مال مورد استفاده یا قیمت آن، به حبس تادیبی از یک سال تا سه سال محکوم میشود. متن دربارهٔ تعریف دقیق «وکیل عدلیه» یا مصادیق «نفوذ» توضیح بیشتری ندارد و در همین حد باقی میماند.
در پایان متن هم آمده که این قانون مشتمل بر چهار ماده است و در جلسه ۲۹ آذر ۱۳۱۵ به تصویب مجلس شورای ملی رسیده است.