این متن میگوید دستوری که برای تفتیش و توقیف دادهها صادر میشود، باید خودش یکسری اطلاعات مشخص داشته باشد تا اجرای آن درست انجام شود. به بیان ساده، مقام صادرکنندهٔ دستور باید در همان دستور بنویسد که کار در چه محلی انجام میشود و آیا داخل همان محل است یا بیرون آن، مکان و محدودهٔ تفتیش و توقیف کجاست، چه نوع دادهای و به چه میزانی مورد نظر است، چه نوع و چه تعدادی سختافزار و نرمافزار درگیر میشود، دادههای رمزنگاریشده یا حذفشده چگونه قابل دسترسی هستند و حدوداً چه زمانی این کار انجام میشود.
در بالای همین متن عبارت «منسوخ ۱۳۹۳/۷/۸» نوشته شده و ماده در جایگاه خود به ماده ۳۸ قانون جرایم رایانهای ارجاع داده است. من دربارهٔ اینکه این متن الان معتبر است یا نه، یا محتوای آن مادهٔ ارجاعشده چیست، اظهارنظری نمیکنم؛ فقط همین اندازه که در متن آمده را بازگو میکنم. متن، تبصرهای ندارد.