این ماده درباره کسی است که با وسایلی مثل نوشته چاپی یا خطی، درج در روزنامه و جرائد، سخنرانی در جمع، یا هر وسیله دیگر، کار مشخصی را به دیگری نسبت میدهد یا آن را پخش میکند، در حالی که آن کار طبق قانون جرم حساب میشود. اگر نتواند درستی این نسبت را ثابت کند، به جزای نقدی درجه شش محکوم میشود. این حکم در مواردی که آن امر موجب حد است اعمال نمیشود.
طبق تبصره، اگر پخش کردن آن امر، اشاعه فحشا محسوب شود، حتی اگر بتواند درستی آن را ثابت کند، به همان مجازات محکوم میشود.