این ماده دربارهٔ کسی است که خودش مستقیم رشوه نمیدهد، بلکه مقدمات رشوهخواری را فراهم میکند. کارهایی مثل گفتوگو و مذاکره برای رشوه، گرفتن رضایت طرفها، یا رساندن و تحویل دادن پول، مال یا سند پرداخت پول، از نمونههای این کارها شمرده شده است.
شرط مهم این است که این کار «دانسته و از روی قصد» انجام شود؛ یعنی فرد بداند دارد زمینهٔ رشوه را فراهم میکند و واقعاً این را بخواهد.
مجازات چنین شخصی، همان مجازات «راشی» (رشوهدهنده) است، اما به این بستگی دارد که در آن مورد خاص، چه مجازاتی برای راشی مقرر شده باشد. این ماده خودش مجازات مشخصی تعیین نکرده و در این باره به مجازات راشی ارجاع داده است.