این ماده دربارهٔ قاضیهایی است که در ازای رشوه (ارتشاء) حکمی سنگینتر از آنچه قانون تعیین کرده صادر میکنند. در چنین حالتی، قاضی دو مجازات میگیرد: یکی مجازات خودِ رشوه گرفتن، و دیگری مجازات «مقدار زائدی» که در حکم به آن ظلم شده است؛ یعنی بخشی که بیش از اندازهٔ قانونی بوده.
عبارت «حسب مورد» در متن نشان میدهد که نوع و میزان این مجازات دوم بسته به شرایط پرونده تعیین میشود، و متن این ماده خودش مقدار یا نوع مشخصی را تعیین نکرده است.
این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است. تنها نکتهٔ مبهم متن، همان عبارت «حسب مورد» است که معیار روشنی برای تعیین مجازات دوم به دست نمیدهد.