این ماده دربارهٔ زمانی است که باید دیهٔ جنایت بر میت پرداخت شود. بر اساس این متن، دیه در چنین حالتی «حالّ» است؛ یعنی باید بیدرنگ و بدون مهلت پرداخت شود.
اما یک استثنا هم دارد: اگر کسی که باید دیه را بپردازد، توان پرداخت فوری آن را نداشته باشد، به او مهلت مناسبی داده میشود. متن مشخص نمیکند این مهلت چقدر است یا چه کسی آن را تعیین میکند.