این ماده دربارهٔ دیه از بین بردن گویایی است. میگوید اگر کسی گویایی فردی را کاملاً از بین ببرد، بدون آنکه زبان او را قطع کند، دیه کامل دارد. اگر فقط قدرت ادای برخی حروف از بین برود، دیه به همان نسبت کاهش پیدا میکند.
تبصره میگوید فردی که لکنت زبان دارد، یا کند یا تند صحبت میکند، یا برخی حروف را نمیتواند تلفظ کند، در این حکم گویا محسوب میشود. دیه از بین بردن قدرت ادای هر حرف بر اساس تعداد حروف زبانِ گفتارِ فرد آسیبدیده تعیین میشود. مثلاً برای یک شخص فارسیزبان، از بین بردن قدرت ادای یک حرف، یک سی و دوم دیه کامل است.