این ماده میگوید اگر کسی به شخصی که در حالت اغماء، بیهوشی یا حالتهای مشابه آن است آسیب بزند (جنایت کند)، از نظر قواعد مربوط به قصاص و دیه، همانند این است که به یک شخص هوشیار و بیدار آسیب زده باشد.
یعنی بیهوش یا در اغماء بودن قربانی باعث نمیشود که احکام قصاص و دیه سبکتر یا متفاوت شود؛ در این متن آمده که این دو حالت از این جهت یکسان شمرده میشوند.
این ماده فقط یک حکم کلی دربارهٔ یکسان بودن این دو وضعیت از نظر قصاص و دیه بیان میکند و جزئیات بیشتر یا تبصرهای در همین متن نیامده است.