این ماده دربارهٔ دیه زبان است. بر اساس آن، اگر تمام زبان شخصی که لال است قطع یا از بین برود، دیه آن یک سوم دیه کامل است.
اگر فقط بخشی از زبان از بین برود، دیه آن به همان نسبت مساحت بخش از بین رفته به کل زبان تعیین میشود.
تبصره میگوید لال بودن شامل حالت مادرزادی و عارضی میشود؛ اما کسی که به دلیل یک عارضه فقط به طور موقت نمیتواند صحبت کند، در این متن گویا محسوب میشود.