این ماده دربارهٔ «افضا» (آسیبی خاص از ناحیهٔ اندام تناسلی) است که در حق شخصی رخ میدهد که همسر فرد نیست، و میگوید در این حالت جبران خسارت به سه شکل زیر ثابت میشود.
بند الف: هرگاه فرد آسیبدیده نابالغ باشد یا به زور وادار شده باشد و آسیب از راه مقاربت رخ داده باشد، فرد خاطی باید مهرالمثل و دیه کامل زن را بپردازد و اگر بکارت هم از بین رفته باشد، ارش البکاره هم به آن اضافه میشود. ولی اگر همین آسیب بدون مقاربت رخ داده باشد، فقط دیه کامل زن ثابت است و در صورت از بین رفتن بکارت، مهرالمثل.
بند ب: اگر آسیبدیده زن بالغ باشد و خودش راضی بوده و آسیب از راه مقاربت رخ داده باشد، تنها دیه کامل زن پرداخت میشود. بند پ: اگر آسیب ناشی از «وطی به شبهه» باشد (یعنی آمیزشی که فرد به گمان مجاز بودن انجام داده ولی در واقع مجاز نبوده)، علاوه بر مهرالمثل و دیه، در صورت از بین رفتن بکارت، ارش البکاره هم ثابت است.