این ماده دربارهٔ دیه قطع یا از بین بردن اندام تناسلی زن است. اگر هر یک از دو طرف این اندام قطع یا از بین برود، دیه آن نصف دیه کامل زن است. اگر بخشی از آن قطع یا از بین برود، دیه به همان نسبت پرداخت میشود؛ یعنی به اندازه همان بخش.
متن میگوید در این حکم، تفاوتی میان زن باکره و غیرباکره، خردسال و بزرگسال، و سالم و معیوب — از قبیل رتقاء و قرناء — نیست. متن دربارهٔ این دو واژهٔ «رتقاء» و «قرناء» توضیح بیشتری نداده است.