این ماده یک حکم کلی و کوتاه است: میگوید احکامی که دربارهٔ «دیه دست و انگشتان دست» گفته شده، دربارهٔ «پا و انگشتان پا» هم اجرا میشود. یعنی قانونگذار برای پا مقررات جداگانهای نساخته و همان مقررات دست را به پا هم سرایت داده است.
نکته مهم این است که این ماده خودش مقدار یا مبلغ دیه را تعیین نمیکند و فقط به «احکام مذکور» ارجاع میدهد؛ یعنی به مقرراتی که پیشتر در همین بخش دربارهٔ دست و انگشتان آن آمده است. بنابراین برای فهمیدن جزئیات، باید به همان موادِ مربوط به دست مراجعه کرد.