این ماده درباره دو حالت صحبت میکند: اول، وقتی عضوی از بدن از بین رفته باشد و با پیوند یا روشهای مشابه، عضو دیگری جای آن گذاشته شود. اگر آن عضو پیوندی زنده بماند و مثل عضو اصلی سالم و کارآمد باشد، دیهاش به اندازه دیه همان عضو اصلی است. اما اگر زنده بماند ولی از نظر دیگری معیوب باشد، دیهای که به عضو معیوب تعلق میگیرد پرداخت میشود.
حالت دوم مربوط به اعضای مصنوعی است؛ یعنی عضوهایی که ساخته دست بشر هستند (نه عضو پیوندی از بدن انسان). اگر کسی این اعضای مصنوعی را از بین ببرد، کار او فقط یک بدهی و ضرر مالی برایش ایجاد میکند و از نظر این ماده موجب پرداخت دیه نمیشود.
این متن هیچ تبصرهای ندارد و مقدار یا مبلغ مشخصی را هم تعیین نکرده است؛ فقط قاعده کلی را بیان میکند.