این ماده دربارهٔ حالتی است که به عضوی از بدن آسیب میرسد و در نتیجهٔ آن، منفعت (کارکرد) آن عضو هم از بین میرود یا مختل میشود. قانون دو حالت را از هم جدا کرده است.
حالت اول: منفعت وابسته و قائم به همان عضو باشد و از بین رفتن عضو و از بین رفتن منفعت به هم گره خورده باشند؛ در این حالت فقط یک دیه ثابت میشود، آن هم دیهٔ بیشتر.
حالت دوم: منفعت قائم به آن عضو نباشد و میان از بین رفتن عضو و زوال منفعت رابطهٔ لازم و ناگسستنی وجود نداشته باشد؛ حتی اگر بودن آن عضو در تقویت و آسانتر شدن منفعت اثر داشته باشد. متن، لالهٔ گوش و بینی را مثال میزند که در تقویت شنوایی و بویایی مؤثرند و اگر به سبب قطع لالهٔ گوش یا بینی، شنوایی یا بویایی هم از بین برود یا ناقص شود، برای هر کدام دیهٔ جداگانه پرداخت میشود.