این ماده یک قاعدهٔ کلی را بیان میکند: اگر یک نفر در یک ماجرا چند جنایت (آسیب جسمی) انجام دهد، اصل بر این است که برای هر جنایت، دیهٔ جداگانهای پرداخت شود و دیهها در هم ادغام نشوند؛ یعنی با یک دیه نمیتوان همهٔ آسیبها را جبرانشده حساب کرد.
اما همین متن یک استثنا هم دارد: هر جایی که خودِ این قانون ترتیب دیگری داده و گفته باشد دیهها با هم تداخل میکنند، همان ترتیب رعایت میشود. این ماده فهرست آن موارد استثنا را بیان نکرده و فقط به وجودشان در این قانون اشاره کرده است.
همچنین این ماده مقدار دیه، شرایط آن یا مصداقهای جنایت را تعیین نمیکند و تنها دربارهٔ «تعدد یا یکیشدن دیهها» حکم کلی میدهد.